سلام ...

ایام عزاداری فرزندان رسول الله و 72 تا از یاران وفادارش را به شما تسلیت عرض می نمایم...

نوشته شده توسط زهیر در چهارشنبه بیست و چهارم آذر 1389 ساعت 6:27. - لينک ثابت

دیروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان بســــــــــــاطش را پهن کرده بود؛

فریب می فروخت. 

مردم دورش جمع شده بودند،هیاهو می کردند،هول میدادند و بیشتر می 

خواستند.

توی بساط همه چیز بود: غرور، حرص،دورغ و خیانت، جاه طلبی و ...

هرکس چیزی می خرید و در عوض چیزی می داد. بعضی ها تکه ای 

ازقلبشان را می دادند وبعضی پاره ای از روحشان را. بعضی ها ایمانشان

را و بعضی دیگرآزادگی شان را.

شیطان می خندید و دهانش بوی گند جهنم را می داد. حالم را به هم

میزد.

دلم می خواست همه نفرتم را توی صورتش تف بکنم. انگار ذهنم را خواند. 

موذیانه خندید و گفت: من کاری با کسی ندارم فقط گوشه ای بساطم را پهن کرده ام

و آرام نجوا می کنم. نه قیل و قال می کنم و نه کسی را 

مجبور می کنم چیزی از من بخرد. می بینی! 

آدم ها خودشان دور من جمع شده اند. جوابش را ندادم. آن وقت سرش را 

نزدیک تر آورد و گفت: البته تو با اینها فرق می کنی. تو زیرکی و مومن. 

زیرکی و ایمان،آدم را نجات می دهد. اینها ساده اند و گرسنه. به جای هر 

چیزی فریب می خرند. از شیطان بدم می آمد. حرف هایش اما شیرین 

بود.گذاشتم که حرف بزند و او هی گفت و گفت و گفت. ســاعت ها کنار 

بساطش نشستم و تا اینکه چشمم به جعبه ای عبــــــــــــادت افتاد که 

لا به لای چیزهای دیگر بود .دور از چشم شیطان! آن را توی جیبم گذاشتم.

 با خودم گفتم: بگذار یه بار هم شده کسی، چیزی از شیطان بدزدد. 

بگذار یک بار هم او فریب بخورد. به خانه آمدم و در کوچک جعبه عادت را باز 

کردم.

توی آن اما جز غرور چیزی نبود.جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توی

اتاق ریخت.فریب خورده بودم، فریب. دستم را روی قلبم گذاشتم، نبود! 

فهمیدم که آن را کنار بساط شیطان جا گذاشته ام. تمام راه را دویدم. تمام 

راه لعنتش کردم. تمام راه خدا خدا کردم. می خواستم یقه نامردش را 

بگیرم. عبادت دروغی اش را توی سرش بکوبم و قلبم را پس بگیرم. به 

میدان رسیدم، شیطان اما نبود. آن وقت نشستم و های های گریه کردم. 

اشک هایم که تمام شد، بلند شدم. بلند شدم تا بی دلی ام را با خودم

ببرم که صدایی شنیدم، صدای قلبم را. و همانجا بی اختیار به سجده

 افتادم و زمین را بوسیدم. به شکرانه قلبی که پیدا شده بود. 

نوشته شده توسط زهیر در پنجشنبه یازدهم آذر 1389 ساعت 20:44. - لينک ثابت

اتل متل يه قصه

از غربت يه دايي

جانباز هشت سال جنگ

موجي و شيميايي

خسته و دل شكسته

هميشه سرفه مي كرد

ميخنديد اما آروم

به خود مي پيچيد از درد


دايي جونم تو خونه

نور نگاه ما بود

بعد باباي خوبم

پشت و پناه ما بود
 

توي خونه با اينكه

جاي بابام خالي بود

اما با دايي جونم

زندگيمون عالي بود
 

تو جبهه با هم بودن

خردل اونارو سوزوند

باباي من شهيد شد

داييم به يادگار موند


موج كه اونو ميگيره

خونه به هم ميريزه

داد ميكشه بخوابيد

نوبت سينه خيزه


يا خيلي آروم ميره

نقشه جنگ ميكشه

براي غافلگيري

طرحي قشنگ ميكشه


يه شب كه موج گرفتش

همه توي خواب بوديم

بي تاب بود اما همه

توي خواب ناب بوديم


بي تاب وپر تلاطم

هي بي قراري ميكرد

با سر ميزد تو ديوار

هي گريه زاري ميكرد

آروم آروم بي صدا

گريه ميكرد ميخنديد

انگار كه توي جبهه اس

چون رفيقاشو ميديد


انگار يهو حاجي رو

ديدش و گرم گرفتن

از بي وفايي هاي

بعد جبهه ها گفتن


دويدو رفت توي حال

فرياد كشيد خمپاره

همه پناه بگيريد

از موجاي ماهواره
 

يه لحظه داد زد حاجي

اينقده سرد نبودي

منو تنها گذاشتي

تو كه نامرد نبودي

نميبيني چه سخته

بعد جبهه ها جدل

جنگ با بد حجابي

با سي دي مبتذل


نميبيني چه سخته

بعد جبهه ها فرياد

نبرد با بي غيرت

نبرد با اعتياد


نميبيني چه سخته

بعد جبهه ها نبرد

شناسايي دشمن

تميز مرد و نامرد
 

حاجي نيستي ببيني

جوونو قرتي كردن

اونو به جاي مسجد

مشغول پارتي كردن
 

حاجي نيستي ببيني

به ماها نيش مي زنن

به عشقمون مي خندن

طعنه به ريش مي زنن
 

حاجي نيستي ببيني

يه عده اي كمونيست

ميگن زمان جنگ نيست

ميگن شهيد الگو نيست
 

حاجي نيستي ببيني

چفيه عار و ننگ شد

مانتوها كوتاه شدن

بد حجابي قشنگ شد


حاجي نيستي ببيني

يه عده دلسنگ شدن

يه عده غرق دنيا

پشيمون از جنگ شدن

حاجي ميخوام دلم رو

پر از شقايق كنم

از غصه ها بميرم

دلم ميخواد دق كنم


حال دايي كه خوب شد

ماجرا رو كه فهميد

با شرمندگي گفتش

منو بايد ببخشيد
 

اين اواخر دايي جون

ذره ذره آب مي شد

ميسوختش و ميساختش

عينهو آفتاب مي شد


خيلي وقتا دايي جون

شبا تا صبح بيدار بود

توي قفس پرنده

همش فكر فرار بود


يه شب كه رفتيم هيئت

روضه كوچه خوندن

از حضرت فاطمه

قلب اونو سوزوندن


روضه رسيد به اوجش

غربت و خوب حس ميكرد

سيلي و كوچه و در

با دست بسته مرد
 

رفتش تو حال سجده

از ته دل گريه كرد

هم نواي عرشيا

ناله كشيد از اين درد
 

وقتي تموم شد هيئت

ديديم دايي افتاده

انگار كه بيست ساله كه

دايي جونم جون داده

 
هرچي تكونش داديم

هيچ تكوني نديديم

هر چي صداش مي كرديم

صدايي نشنيديم
 

رسونديمش به اورژانش

دكترا گفتن مرده

داد كشيدم دروغه

دايي من نمرده

پا شو بريم به خونه

مامان چشم انتظاره

بعد بابا به جز تو

پناهگاهي نداره


آره داييم راحت شد

از دست بي وفاها

با غصه و خون دل

دق كردش از جفاها


به تشييعش اومدن

مسئولاي زيادي

هركدوم از مسئولا

مي كردن از اون يادي

شفای همه جانبازان

شادی روح همه شهدا به ویژه شهیدان محمدزاده صلوات

نوشته شده توسط زهیر در شنبه بیست و دوم آبان 1389 ساعت 2:0. - لينک ثابت

 

   خدا: بنده من نماز شب بخوان و آن یازده رکعت است

بنده: خدايا !خسته ام! نمي توانم   خدا: بنده ي من، دو رکعت نماز شفع و يک رکعت نماز وتر بخوان    بنده: خدايا ! خسته ام برايم مشکل است نيمه شب بیدار شوم   خدا: بنده ي من قبل از خواب اين سه رکعت را بخوان بنده: خدايا سه رکعت زياد است   خدا: بنده ي من فقط يک رکعت نماز وتر بخوان بنده: خدايا !امروز خيلي خسته ام!آيا راه ديگري ندارد؟   خدا: بنده ي من قبل از خواب وضو بگير و رو به آسمان  کن و بگو یا الله   بنده: خدايا!من در رختخواب هستم اگر بلند شوم خواب از سرم می پرد خدا: بنده ي من همانجا که دراز کشيده اي تيمم کن و  بگو يا الله   بنده: خدايا هوا سرد است! نمي توانم دستانم را از زير    پتو در بیاورم   خدا: بنده ي من در دلت بگو يا الله ما نماز شب برايت  حساب میکنیم... ...بنده اعتنايي نمي کند و مي خوابد... خدا:ملائکه ي من! ببينيد من آنقدر ساده گرفته ام اما او خوابيده است چيزي به اذان صبح نمانده، او را بيدار   کنید دلم برایش تنگ شده...   ملائکه: خداوندا! دوباره او را بيدار کرديم ،اما باز خوابيد   خدا: ملائکه ي من در گوشش بگوييد پروردگارت منتظر توست   ملائکه: پروردگارا ! او بیدار نمیشود...   خدا: اذان صبح را مي گويند هنگام طلوع آفتاب است  اي بنده ي من بيدار شو نماز صبحت قضا مي شود  خورشيد از مشرق سر بر مي آورد...   ملائکه:خداوندا نمي خواهي با او قهر کني؟   خدا: او جز من کسی را ندارد... شاید توبه کند...   بنده ی من تو به هنگامی که به نماز می ایســــــتی من آنچنان گوش فرا میدهم که انگار همین یک بنده را  دارم و تو چنان غافلی که گویا...

نوشته شده توسط زهیر در سه شنبه یازدهم آبان 1389 ساعت 2:55. - لينک ثابت

 شرمنده ام قرآن  !

اگر از تو آواز مرگی ساخته ام كه هر وقت در كوچه مان آوازت بلند می 

شود، همه از هم می پرسند "چه كسی مرده است؟"!!

چه غفلت بزرگی! كه می پنداریم خدا تو را برای مردگان ما نازل كرده 

است!!!

اگـر تو را از یك نسخـه عملـی، به یك افسـانه موزه نشیـن مبـدل كرده ام. 

یكی ذوق می كند كه تو را بر روی برنج نوشته،‌یكی ذوق می كند كه تو 

را فرش كرده ،‌یكی ذوق می كند كه تو را با طلا نوشته ،‌یكی به خود می 

بالد كه تو را در كوچكترین قطع ممكن منتشر كرده و ...! آیا واقعا خدا تو را

فرستاده تا ما با تو، موزه سازی كنیم ؟!

قرآن! من شرمنده توام

اگر حتی آنان كه تو را می خوانند و تو را می شنوند ،‌آنچنان به پایت می 

نشینند، كه خلایق به پای موسیقی های روزمره می نشینند . اگر چندآیه 

از تو را به یك نفس بخوانند مستمعین فریاد میزنند " احسنت ...! " گویی 

مسابقه نفس است ...

قرآن!‌ من شرمنده توام

اگر به یك فستیوال مبدل شده ای. حفظ كــــــــــردن تو با شماره صفحه،‌

خواندن تو آز آخر به اول،‌ یك معرفت محسوب می شود!!! ای كاش آنانكه 

تو را حفظ كرده اند،‌ حفظ كنی، تا این چنین تو را اسباب مسابقات هوش 

نكنند!!

قرآن!‌ من شرمنده توام

از اینکه زوج های جوان تو را فقط به خاطر قرآن بودنت بر سر سفره عقد 

می برند!! و شاید در طول زندگی مشترکشان، حتی کلامی از تو نخوانند 

و بزرگترین لطفشان به تو، پاک کردن گرد و غباری باشد، که بر روی تو 

می نشیند!!! و به جای اینکه آموزش و فهم تو، مهریه دختران ما

باشد، جلد زرکوب و قطع بزرگت در کنار سکه های بهار آزادی، استحکام 

بخش زندگی آنهاست!!!

خوشا به حال كسی كه دلش رحلی است برای تو ....و خوشا  به حال 

آنانی كه، وقتی تو را می خوانند چنان حظ می كنند،‌ گویی كه قرآن

همین الان به ایشان نازل شده است...

آنچه ما با قرآن كرده ایم تنها بخشی از اسلام است كه به صلیب

جهالت كشیده ایم....

وای بر ما......

نوشته شده توسط زهیر در یکشنبه نهم آبان 1389 ساعت 21:8. - لينک ثابت

یک نفر خوابش میاد و واسه ی خواب جا نداره

یه نفر یه لقمه نون برای فردا نداره

یه نفر می شینه و اسکناساشو می شمره

می خواد امتحان کنه تا که داره یا نداره

یه نفر از بس بزرگه خونشون گم می شه توش

اون یکی اتاقشون واسه همه جا نداره

بابا می خواد واسه دخترش عروسک بخره

انتخابم می کنه ، پولشو اما نداره

یکی دفترش پر از نقاشی و خط خطیه

نوشته شده توسط زهیر در جمعه سی ام مهر 1389 ساعت 15:24. - لينک ثابت

بخشی از نامه چارلی چاپلین به دخترش که به تازگی وارد عرصه تئاتر شده بود...

ادامـــه ي مـطــلــب

نوشته شده توسط زهیر در چهارشنبه بیست و یکم مهر 1389 ساعت 4:14. - لينک ثابت

نوشته شده توسط زهیر در سه شنبه سی ام شهریور 1389 ساعت 14:54. - لينک ثابت